[COCO TEEN BLOG]

jueves, 9 de marzo de 2017

A Remi

Es un anaquiño de cada un de nós. Vivimos moitas experiencias xuntos, como unha gran familia, onde ti eras un membro máis. Víchesme medrar, madurar e marchar da casa. E apesares de non vernos con tanta frecuencia, sempre tiñas tenrura e agarimo para darme. Sempre fuches o amigo máis fiel que necesitei. Rin, chorei e ata mesmo viaxei contigo.

Nunca esquecerei os teus olliños cor améndoa que falaban sós, nin o moito que che gustaba que te peiteara ou te masaxeara o lombo.

Vaste deixando un pequeno baleiro no noso corazón e na casa. Nunca haberá ningún outro can que te poida cambiar, porque ti es o insustituíble Remi.

Déixote ir en paz, pequeno amigo, boa viaxe e que sexas moi feliz alá onde queira que vaias.




martes, 22 de noviembre de 2016

     A ti que es o único no mundo, a única razón para chegar ata o fondo de cada un dos meus bafos. Cando te miro despois dun día cheo de palabras sen que ti me digas nada todo se volve claro.

     A ti che escribo porque non teño moito máis, nada mellor que ofrecerche de todo o que teño, toma o meu tempo e a maxia que cun só salto nos fai voar no aire coma burbullas.

     A ti que es. Simplemente es... Esencia dos meus días. A ti que es o meu grande amor. A ti que tomaches a miña vida e fixeches moito dela. A ti que lle deches sentido ao tempo sen medilo. 

     A ti que me ensinaches un pouco máis sobre os soños e o arte da aventura. A ti que cres na coraxe e tamén mo medo. A ti que es o mellor que me pasou, a ti que cambias todos os días e segues sendo sempre o mesmo.

     A ti que nunca estás satisfeito co que fas e sen embargo eres unha marabilla. As forzas da natureza concéntranse en ti; que es unha roca, es un planeta, un furacán, es o horizonte que me acolle cando me alonxo.

     A ti que es o único amigo que poida ter, o único amor que quixera ter. A ti que volviches a miña vida increiblemente bonita, que consegues convertir a tristeza en alegrías.



sábado, 15 de octubre de 2016

     Coñeces a roupa que levas posta, e de feito non é a primeira vez que a levas posta. Nin a segunda, nin a terceira... E por eso ao chegar a casa quitala rapidamente, sen preocuparte por se se está enrugando. Pero se fose a primeira vez que a pos, quitaríaste prenda por prenda delicadamente. Pero só se fose das primeiras veces. E agora xa non. Agora chegas a casa despois dun día duro e tiras o bolso e o móbil sobre a cama, pero se fose novo deixaríalo na mesa e ata terías medo de que se raiara. E o mesmo sucede coas persoas, coa túa parella, coa túa familia. Sabemos que están aí, e deixamos de miralos como a primeira vez. Pararon á historia as miradas do primeiro día, e ter que pensar a frase perfecta antes de dicila. Deixamos de conquistar día a día, porque xa non é novo, porque se consume. Consumimos obxectos, ropa, viaxes, experiencias e ata persoas. E tamén o amor. E o amor non debe consumirse endexamais. Porque se fose a primeira vez que chamaras a alguén, non te quedarías calado ao outro lado do teléfono, preguntaríaslle ata o máis mínimo detalle: ata a roupa que levas posta. Se fose a primeira vez que viras a esa persoa, o perfume que levara quedaríaseche gravado para recordalo cando vos despedírades. Se fose a primeira vez que vas ao cine, acordaríaste ata da butaca onde estabas sentado. Se fose a primeira vez que durmes xunto alguén, cambiarías as sabas, perfumado o cuarto e non vos deixaríades de apertar en toda a noite. E o mesmo ocorre coas últimas veces. O que pasa é que non sabemos cando será a derradeira vez que vexamos a alguén, ou que vaiamos usar algo. E continuamos actuando como se non pasara nada. Pero se fose a derradeira vez, cantas cousas cambiarías? Se fose a derradeira vez que puideras escribir, deixarías unha carta despedíndote e agradecendo a quen o merecese. Se fose a derradeira vez que viaxaras? Pensáchelo algunha vez? Pois ese destino que tes en mente, é o que tes que facer. E non esperes ao último día para agradecerlle algo a alguen. Juan, prométoche que se fose a derradeira vez que te vira, diríache o mesmo que penso día a día. Que te quero un montón e que non querería vivir sen ti.

miércoles, 5 de octubre de 2016

     A realidade non é só como se percibe na superficie, tamén ten unha dimensión máxica e, se a alguén se lle antolla, está permitido esaxerala e poñerlle cor para que o paso por esta vida non resulte tan aburrido e monótono. 





viernes, 19 de agosto de 2016

     O maino alborexar vai poñendo os dedos nas meixelas da aurora preguizosa que esperta marelada e ponse rosa ao velo sol que axexa entre os penedos.

     Reventan os botóns dos arboredos co morno bico da florida deusa e vai ceibando a brisa agarimosa, os arumes máis doces e segredos.

domingo, 5 de junio de 2016

      A ti que es o único do mundo. A única razón para seguir mellorando. Cando te vexo despois dun día cheo de palabras sin que ti me digas nada todo se fai máis claro e sinxelo. 

     A ti escríboche porque non teño outra cousa. Nada mellor que ofrecerche todo aquelo que teño. Toma o meu tempo e a maxia que cun só salto nos fai volar no aire. 

     A ti que es... Simplemente a esencia dos meus días.

     A ti que es o meu gran amor, a ti que tomaches a miña vida e fixeches moito dela. A ti que lle diches sentido ao tempo sen medilo. 

     A ti que me ensinaches o que son os soños e que as películas non teñen porqué ser só películas. A ti que cres na valentía e tamén no medo. A ti que es unha das mellores cousas que me aconteceron. A ti que cambias todos os días e segues sendo sempre o mesmo.

     A ti que non te satisfaces con calquera cousa. A ti que es o amigo que podo ter, pero tamén o único amor que quixera se non te teño comigo. 

     A ti que es... Simplemente a esencia dos meus soños.

sábado, 5 de diciembre de 2015

Se penso en catro cousas, só penso en catro letras: Son o teu nome.
Gústame non ter que preguntarche, sei que un bico me responde.
Que sinxela me fas a vida. 
O teu tempo foi todo, a min aguantarme tantas cousas, perdoarme.
E algunhas outras, non fixarte, ou non mirar por non enterarte.
Ainda que as veces cales as túas queixas.
E outras veces, polo meu ben, enterres os detalles.

Quixera sempre así poder amarte e non cansarme de quererte.
Quixera non ter que recordarte porque poida terte aquí.
Ainda que as veces non me queda máis remedio que sentarme a agardar.
A esperar ainda que eu saiba que sentando ti non chegas.

Se penso en catro vidas, só penso en catro letras: Son as miñas vidas.
Doenme esas noites tan daniñas antes dunha despedida.
Non creo nos destinos, só creo nisto, teu e meu.
Gústame espertarme e abrazarte. Non ter que imaxinarte.
Asústame deitarme e non rozarte, ou que o teu calor me falte.
Porque sabes que me gusta pegarme a ti mentras estás ao meu carón.